Een antwoord op al uw vragen

Moin!

Terwijl de Sint alweer afdruipt naar Spanje en de Kerstman nog volop voorraad inslaat in het hoge Noorden, vond ik het nog eens tijd worden mijn blog van voedsel te voorzien. Siska had mij immers een resem vragen gesteld in haar reactie die niet onbeantwoord kunnen blijven. Een overzicht:

“hoe gaat het daar met je kotgenoten?”
Enige irritatie ten opzichte van mijn Zuid-Amerikaanse buurman is mijn deel. Ricardo is immers een roker en bij momenten is de tabaksgeur/walm in het appartement echt niet te harden. Dat ze hun eigen levensverwachting met alle plezier een kopje kleiner maken, zal me worst wezen, maar van de mijne moeten ze afblijven!  Met mijn joodse vriend Nathan is de verstandhouding echter opperbest en we hebben een gemeenschappelijke interesse gevonden in het bediscussiëren van allerhande films die we recentelijk of ooit eens gezien hebben. Momenteel zijn we allebei nogal into “Team America World Police” wat al meermaals tot een samenzang “America, fuck yeah, coming again to save the motherfucking day” heeft geleid. Bovendien heeft Nathan ook een aparte visie op het beroep van een exacte wetenschapper: hij denkt dat mijn dagen gevuld worden met het centrifugeren van spermacellen..

“hoe gaat het in dat labo?”
Zeer goed, dankuwel. Na een frustrerende eerste maand met veel mislukkingen, begin ik de laatste tijd enkele mooie resultaten te boeken. De werksfeer op het labo is ook heel tof met hoofdzakelijk jonge mensen. Zo ben ik ook al twee keer met enkele mensen vanop het labo naar een wedstrijd van FC Sankt-Pauli gaan kijken (waar bijna evenveel vrouwen als mannen naar het voetbal komen, neem daar maar eens een voorbeeld aan!) en nu donderdag gaan we met z’n allen naar de kerstmarkt en daarna op restaurant.

Voor de mensen die houden van visuele hoogstandjes, een foto van het lab waar mijn begeleidende doctoraatsstudente en ik arbeiten en ééntje van mijn bureau..

“al wat stoten uitgehaald ?”
De grootste stoot was waarschijnlijk het plooien van mijne sleutel (al acht ik daar nog altijd het slechte brievenbusslot verantwoordelijk voor..) hetgeen mij enkele vervelende “raak ik binnen of niet” momenten heeft bezorgd en uiteindelijk 30€ heeft gekost voor een nieuwe. Duitse sleutels worden blijkbaar van goud gemaakt..

“hoe zit het met de kennis van het duits ?”
Wel, dat begint te gaan. In het labo spreek ik nog altijd Engels, maar ik kan al wel een beetje mijn plan trekken met mijn Pfaff-Duits in het dagelijks leven. Bovendien gebeurt het vaker en vaker dat ik de Duitse gesprekken tussen mijn labgenoten toch wel grotendeels kan volgen. Vaak willen ze dan daarna voor mij beginnen vertalen en kan ik zeggen dat het niet meer hoeft hetgeen wel een goed gevoel geeft!

“heb je al vriendjes en vriendinnetjes voor het leven gemaakt?”
Vermits mijn dagen nogal lang tot zeer lang zijn (mijn record is van half tien ’s morgens tot kwart na tien ’s avonds) en ik de weekends nodig heb om ofwel veel te slapen ofwel een blitzbezoekje aan België te brengen, is mijn sociaal contact hier voorlopig beperkt tot mijn kotgenoten en de mensen op het labo. En tussen de mensen op het labo zijn er al wel enkele die ik als vriend beschouw, maar om daar de term “voor het leven” achter te plakken.. Het blijven Duitsers natuurlijk!

Zo, ik hoop dat ik je vragen wat heb kunnen beantwoorden Siska? Binnenkort ben ik er terug met een verslag van het kerstmarktbezoek en een vergelijkende studie tussen FC Sankt-Pauli en Hamburger SV. En zeer binnenkort ben ik ook tijdelijk terug verkrijgbaar bij de lokale winkel in de buurt. Don’t miss out!

Tschüssel!

P.S.: Ik heb ontdekt dat ze hier Currywurst zeggen tegen een soort van dunnere, langere cervela. Die Duitsers toch..

Cold War Kids + The Rascals

Dag blogvriendjes, dag blogvriendinnetjes,

Ondanks de stilte op deze blog, bent u nog niet van mij af. Nee inderdaad, onkruid vergaat niet. Zeer drukke dagen op het labo en een bezoek van mijn dierbaren hebben mijn blog wat in de kou laten staan, maar ik zal dat met de nodige warmte terug goed maken! Deze week stonden er twee concerten op het programma voor mij: op woensdag speelden de lichtjes fantastische Cold War Kids in Knust en gisterenavond was het de beurt aan The Rascals om de Kaiserkeller (Grosse Freiheit 7) onveilig te maken. All aboard the adventure!

Woensdag was toevallig of niet net mijn drukste dag op het labo. Op mijn ticket stond dat het concert van Cold War Kids begon om negen uur, al rekende ik er wel wat op dat er een voorprogramma was. Tot overmaat van ramp was ik m’n ticket op kot vergeten zodat ik niet rechtstreeks van het tropisch instituut naar Knust kon gaan (liggen beiden in Sankt-Pauli). Om kwart na negen heb ik mijn experimenten afgerond (was eigenlijk nog niet klaar, maar kom) en het boeltje daar afgesloten (was de laatste op de afdeling virologie), waarna ik een nieuw snelheidsrecord heb gevestigd in de wereldvermaarde klassieker Sankt-Pauli – Berliner Tor – Sankt-Pauli. Enkele tussenspurtjes en een creatief gebruikmaken van de verschillende, kruisende metrolijnen zorgden ervoor dat ik om tien uur stipt Knust binnenwandelde. Ik had mijn voet nog niet over de drempel gehesen, of Cold War Kids begonnen aan hun optreden. Die mannen stonden duidelijk te wachten op hun Belgische fan, enfin, beter getimed kon het eigenlijk niet zijn. Door mijn late aankomst stond ik wel helemaal achteraan, maar dat kon niet echt deren. Knust was immers niet meer dan een uit de kluiten gewassen, lichtjes groot uitgevallen café en de akoestiek was prima. Cold War Kids vielen meteen met de deur in huis met enkele knallende versies van Every Valley Is Not A Lake, We Used To Vacation, Mexican Dogs, Something Is Not Right With Me en Hang Me Up To Dry. De sound was geweldig (de CWK groove klonk overtuigender dan ooit) en zanger Nathan Willet was dan ook nog eens geweldig bij stem terwijl hij zijn piano teisterde (eat your heart out Keane!). De setting paste ook perfect bij een donkere band als Cold War Kids en maakte nog maar eens duidelijk wat een blunder het was van Chokri om deze band op een klaarlichte dag op de Main Stage te zetten voor een bende onverschillige Metallica fans. Na het overtuigende begin werd even gas teruggenomen om toch terug energiek te eindigen met Hospital Beds en een volledig losgeslagen versie van het op plaat al wervelende Saint John in de bis. Cold War Kids waren erin geslaagd mijn labo- en rushstress helemaal weg te spelen en stuurden mij met een voldaan gevoel richting bed. Van de drie keer dat ik deze band nu al live aan het werk zag, was dit absoluut de beste!

Cold War Kids

Vrijdag was er dan het optreden van The Rascals in de Kaiserkeller (de kelder van het grotere Grosse Freiheit 7, in een zijstraat van de Reeperbahn). De Kaiserkeller is samen met het ter zielen gegane Star Club één van de zaaltjes waar een jong stel Britten uit Liverpool begin de jaren zestig hun doorbraak zouden forceren. Ze noemden zichzelf the Beatles, de rest is wereldgeschiedenis. The Rascals is het Liverpools bandje (vandaar de keuze voor Kaiserkeller waarschijnlijk) van Miles Kane, ook wel bekend als de helft van the Last Shadow Puppets. Met the Last Shadow Puppets brachten Miles Kane en Alex Turner (Arctic Monkeys) één van de beste (debuut)platen van het voorbije jaar uit en in de slipstream van die hype wist Miles Kane ook met z’n eigen bandje de aandacht te trekken. Op Pukkelpop speelden ze in het holst van de nacht een lekker smerige set in de Club die mij er meteen toe aanzette hun debuutplaat Rascalize in huis te halen. En dat heb ik me nog niet beklaagd: op de plaat wordt duidelijk dat het creatieve aandeel van Miles Kane in the Last Shadow Puppets misschien wel groter was dan dat van Alex Turner en dat Kane minstens even getalenteerd is als zijn veel beroemdere compagnon. The Rascals klinken als een donkerdere, smerigere versie van the Last Shadow Puppets waar de strijkers en het brede arrangement worden vervangen door prominentere gitaren. Het optreden dan. De Kaiserkeller bleek toch vooral een locatie van vergane glorie, echt keizerlijk was het alleszins niet. Stel je een derde van de Petrol voor met een lagere plafond: een echte kelder dus.. Tot overmaat van ramp was deze bescheiden locatie dan ook nog niet eens halfvol. Eerst was er nog een voorprogramma en dat luisterde naar de welluidende naam “Hot Club de Paris”. Het fenomeen voorprogramma kan men in twee categorieën indelen. Je hebt die categorie van tot dan toe onbekende bands die even goed/beter zijn dan de hoofdact zelf. Op die manier ontdekte ik bijvoorbeeld We Are Scientists in het voorprogramma van Editors, Guillemots op zijn beurt in het voorprogramma van We Are Scientists en St. Vincent voor Sufjan Stevens. Daarnaast zijn er die voorprogramma’s waarbij je al na vijf minuten op je klok kijkt en afvraagt wanneer de hoofdact gaat overnemen. Hot Club de Paris behoort tot die tweede categorie. De lads deden echt wel hun best, waren zeer communicatief met het (bijna afwezige) publiek en hadden de pech dat ze uit hun lood werden geslagen door een kapotte versterker zeer vroeg in het optreden, maar hun songs waren gewoonweg niet interessant genoeg en hun sound was al evenmin boeiend. Ik was dan ook blij wanneer het optreden (dat tegen het einde aan bijna gênant werd met nul publieke respons) voorbij was. Ondertussen was duidelijk geworden dat er wel al wat meer volk was dan helemaal in het begin maar toch nog altijd maar een man of 100. En dan waren ze daar, wandelend tussen het publiek naar het podium (een apart gevoel geeft dat), Miles Kane en de zijnen. In tegenstelling tot Hot Club de Paris, lieten the Rascals zich niet intimideren door de weinig volgelopen zaal en probeerden ze gewoon een strakke set af te leveren. Ergens vreesde ik misschien een beetje voor een onverschillige Miles Kane (met the Last Shadow Puppets heeft hij er net een tournee opzitten voor veel grotere en bovendien volledig uitverkochte zalen) maar de jonge Brit (vier dagen jonger dan mezelf) had geen last van capsones en gaf gewoon het beste van zichzelf. Hetgeen het weinige publiek dat er was wel kon appreciëren, inclusief een groep heren uit Manchester waaraan de in een strakke leren vest getooide Kane Stockings To Suit opdroeg. Zowat alle nummers van de prima debuutplaat passeerden de revue met als uitschieters singles Freakbeat Phantom en I’ll Give You Sympathy, het poppy I’d Be Lying To You en het schitterende Fear Infected Into The Perfect Stranger (de oerkreet “It’s a whorehouse in here” kreeg nog wat meer overtuiging dankzij de locatie op enkele tientallen meters van de Reeperbahn..). Met Diamond Trip werd ook een nieuw nummer gespeeld en afsluiten deden ze met een uitgesponnen versie van Is It Too Late van de Out Of Dreams EP. Even snel als ze gekomen waren verdwenen The Rascals weer tussen het publiek, een vreemd fenomeen: terwijl het publiek nog aan het applaudisseren is met het gezicht naar het podium gericht, passeren de bandleden tussen het publiek door al handjes schuddend met de fans. Een relatief korte (kan ook niet anders met nog maar één album in de koffer) maar energieke set: meer moest dat niet zijn. Voor de geïnteresseerden: the Rascals spelen op dinsdag 2 december voor de luttele som van 10€ in Trix in Borgerhout en het zou wel eens de laatste keer kunnen zijn dat je de band in zo’n kleine locatie aan het werk ziet. Allen daarheen dus!

Miles Kane op Pukkelpop (hij had gisteren volgens mij exact hetzelfde jasje aan…)

Tot zeer binnenkort!

Jamie Sijmons

Hoi hoi beste bloglezers en –lezeressen,

Het is weeral eventjes geleden dat ik hier nog iets achtergelaten heb, tijd voor een update dus! In het Bernhard-Nocht Instituut komt mijn project stilaan wat op gang, vandaar ook dat er ‘s avonds soms wat minder tijd/zin is om mijn lief en leed met jullie allen te delen. Voor de vakidioten: ik ben momenteel bezig met co-immunoprecipitaties en vandaag zijn ook mijn primers na twee weken wachten eindelijk aangekomen zodat ik aan mijn PCR’s kan beginnen. Ondertussen zijn mijn twee kotgenootjes in de loop van vorige week aangekomen. José Pineda heet eigenlijk Ricardo (José is zijn tweede naam), komt uit El Salvador en heeft een poster van Ché Guevara op z’n kamer hangen. Hij studeerde geruime tijd in Amsterdam, heeft een Hollands lief en verstaat een (naar eigen zeggen) klein beetje Nederlands. Ik heb het nog niet ondervonden; toch maar opletten wat ik allemaal uitkraam… Hij studeert overigens journalistiek en heeft de niet te onderdrukken neiging om op elk moment van de dag/nacht te fluiten (hetgeen soms enerverend werkt vermits het hier om mijn buurman gaat). Nathan Damberger Perez is dan weer een Duitse Israëliet en praktiserend jood (keppeltje en al!), die Iranische wetenschappen studeert. Sehr multiculti! In zijn eerste weekend ging hij meteen al wel uit naar de Reeperbahn met een kompaan die hij had leren kennen in de plaatselijke synagoge (net na het einde van de Sabbat nota bene), zodat ik me toch vragen stel over hoe het zit met de joodse ethiek. Sinds zijn aankomst hangt er bij momenten in de keuken ook een vieze kosjer geur: ik denk dat het nog het dichtst bij rottende whiskas komt.

Van de weekends maak ik gebruik om mijn kookskills bij te schaven. Zo heb ik mij de voorbije twee zaterdagen overgegeven aan een recept van Jamie Oliver: pasta met tomatensaus, mozzarella en basilicum in de oven. Het was een zeldzame keer dat ik ook daadwerkelijk smaak had van hetgeen ik zelf op mijn bord toverde. Spijtig dat ik geen mee-eter had om een second opinion te geven. (Jullie zijn bij deze altijd van harte uitgenodigd voor een etentje..) Ik kan enkel volgend beeldmateriaal met jullie delen en eraan toevoegen dat het beter smaakte dan het eruit ziet. Komt dat proeven! Mensen die zich er zelf eens aan willen wagen, kunnen het recept altijd aanvragen bij Sylvie of mij.

Bis bald!

AR – SJITECT!

Vorige week kwam mijn goede vriend Tom Barman mij bezoeken hier in the city of dreams en om het nuttige aan het aangename te koppelen trad hij ’s avonds met dEUS op in de plaatselijke Markthalle. Dolletjes!

Het werd een straffe set met een mix van het betere oudere werk en materiaal van de laatste twee platen. Met een set van een 100-tal minuten kreeg het vrij talrijk opgekomen en enthousiaste Hamburgse publiek ook waar voor z’n geld.

Opvallend was ook de cover die Tom en de zijnen brachten van de hitsingle ‘The Architect’ van de ondergewaarderde Clement Peerens Explosition. Een leuke poging van Tom & co, maar aan het origineel konden ze niet tippen. Vergelijk zelf!

de cover:

het origineel:

Nog een live nummertje uit de dEUS-set speciaal voor de fans. Bitte schön!

Tschüss!

Feuerwerk

Op een feest als de Tag der Deutschen Einheit vorige week vrijdag, kon een beetje Feuerwerk natuurlijk ook niet ontbreken. Lang leve die Deutsche Demokratische … euh, excuseer Bundesrepublik Deutschland!

Schönes Wochenende wünsche ich Ihnen!

Toerist!

Zoals gezegd maakte ik van m’n vrije vrijdag gebruik om de toerist uit te hangen doorheen die Freie und Hansestadt Hamburg. Volg uw gids!

Beginnen doen we op de Lombardsbrücke die tussen de Binnen- en Aussenalster ligt, de twee meren middenin de stad. Van hieruit hebben we zicht op de Altstadt met onder andere het Rathaus en de Sankt Jacobi-Hauptkirche. Bemerk ook de fontein centraal in de Binnenalster.

Langs de oevers van de Binnenalster hebben we ook een mooi uitzicht op de Hamburgse televisietoren.

Vervolgens nemen we een nader kijkje bij de Rathausmarkt met het Rathaus (stadhuis). Het stadhuis symboliseert de macht van de stad, is in neorenaissancestijl gebouwd en wordt door 400 funderingspalen gedragen. Bovendien zetelt hier de Bürgerschaft (het parlement van de hanzestad).

We komen nu aan in de befaamde wijk Sankt-Pauli. Seks, drugs en rock-’n-roll is het motto van deze beruchte zeemansbuurt. Hier heersen de pooiers, worden dealers met rust gelaten en is de misdaad alomtegenwoordig. In zowat alle straten zijn prostituees neergeplant zoals in andere steden parkeermeters. Sinds enkele jaren kent deze buurt echter een ware revival zodat Sankt-Pauli nu een trendy buurt is waar de jeugd van Hamburg massaal heen trekt. Op de Reeperbahn en de Grosse Freiheit vinden we een bonte verzameling van nachtclubs, louche cafés, hippe zaken, restaurants, theaters en sexshops.

Het was ook in deze buurt dat the Beatles hun allereerste succesvolle concerten gaven, nl. in de Starclub in de Grosse Freiheit 36. Op het kruispunt van de Reeperbahn en de Grosse Freiheit werd dit jaar dan ook een heuse Beatles Platz met monument ingehuldigd.

In deze wijk ligt ook mijn werkplaats (ja beste mensen, ik ben niet naar Hamburg gekomen om elke dag de toerist uit te hangen!), het Bernhard-Nocht Institut für Tropenmedizin.

Sankt-Pauli ligt ook vlakbij de Hamburgse haven, die na die van Rotterdam en Antwerpen de grootste van Europa is. In vergelijking met Antwerpen valt wel op dat deze haven veel dichter betrokken ligt bij het stadscentrum.

De rechtgeaarde voetballiefhebbers onder jullie zullen weten dat er naast het bekendere Hamburger SV nog een tweede, veel interessantere club speelt in de stad, FC Sankt-Pauli. Enkele jaren geleden speelde het team nog een jaar in de eerste Bundesliga, hetgeen de club op de rand van het faillissement bracht. Een ‘Retteraktion’ werd opgezet. De club liet t-shirts printen met het logo van Sankt-Pauli, begeleid door de tekst ‘Retter’. Meer dan 140.000 shirts werden verkocht in amper zes weken. Op dit moment houdt het team zich op in de middenmoot van de tweede Bundesliga. FC Sankt-Pauli is een echte cultclub. De aanhang afficheert zich als links, grossiert in antifascisme en staat bekend om haar ’strikte’ tolerantie en ‘militant’ gemoedelijke sfeer. Symbool van deze rebelse houding is de piratenvlag met doodshoofd, de ‘Totenkopf’. De club is populair onder punks, bejaarden, minderheden, homoseksuelen en rockbands. Ik ben vast van plan om eens een thuiswedstrijd bij te wonen in het Millerntor-Stadion, dat ik tijdens mijn stadsrondleiding natuurlijk niet links kon laten liggen.

Deze twee foto’s wilde ik u tenslotte ook niet onthouden..

P.S.: nog altijd geen spoor van mijn buren
P.S.2: Maarten, An en Remy, den Duvel heeft gesmaakt!

Feiertag!

Vandaag viert de hele wereld der Tag der Deutschen Einheit, dus viert Duitsland zelf natuurlijk ook mee. En dat betekent dus voor mij: een vrije dag nog voor ik goed en wel begonnen ben. Tijd om zo meteen de stad eens te gaan verkennen, want voor het eerst deze week zijn de weergoden Hamburg (voorlopig) relatief gunstig gezind. Maar eerst natuurlijk even de werkende medemens in de heimat jaloers maken op deze blog. Keine Ursache ofte Gern Geschehen!

En ziehier de eerste foto van mijn kot, met dank aan huisfotograaf Jim Rudisson.

Tschüss!

Kot

Voor de mensen die nog leven in een ander tijdperk en graag hun steentje bijdragen aan een nobel doel als de vernietiging van het regenwoud, aanschouwt gij allen: mijn enige, echte, officiële Hamburgeradres!

Studierendenwohnhaus Berliner Tor
Berliner Tor 3
Steven Sijmons
Zimmer Nr.: 14.01.C
D-20099 Hamburg

Het betreft hier een woonflat van 17 verdiepingen, bouwjaar 2002. Mijn kot bevindt zich op de veertiende verdieping, mensen met enige wiskundige aanleg kunnen mijn raam dus uittellen: vierde rij van boven te beginnen, derde van rechts. Op elke verdieping (nuja, toch zeker op de mijne) zijn vier afzonderlijke appartementen die bestaan uit drie kamers, een keuken, een wc en een badkamer met nog een wc. Vermits ik voorlopig alleen op dit appartement zit, is het hier oersaai, maar ik kan dus wel kiezen op welke wc ik een drol wil draaien. Strikt genomen kan ik zelfs twee keer na elkaar een toiletbezoek plegen zonder in m’n eigen stank te hoeven zitten! U merkt het: alles heeft z’n voor- en nadelen. Mijn voorlopig nog onbestaande kotgenoten luisteren naar de veelbelovende namen José Pineda en Nathan Damberger Perez. Het zit er dus dik in dat de voertaal Spaans wordt (en ik maar sleuren met al die Duitse woordenboeken…) Tussendoor kan ik u deze zinsnede van Bart Peeters niet onthouden: “Vier Vlaamse zangers in een afprijsbak werden door Jan Hoet tentoongesteld in het SMAK. Ik vind dit prachtig zei Jan Hoet, ik vind dit razend knap en hij nipte nog eens van zijn baobabbesap.” U bent een woordenkunstenaar of u bent het niet (of iets tussenin natuurlijk, dat kan ook). Foto’s van mijn kot, de keuken en de wc (voor de liefhebbers!) volgen wanneer ik zin heb deze te fabriceren en op het wereldwijde web te zwieren. Dankzij Google Images toch al dit duizelingwekkende beeldfragment. Het betreft dus het middenste, bruinrode gebouw. En nu maar tellen die raampjes! Zonder dank…

Tschüss!

Blog, Blogger, Blogst

Nooit gedacht dat ik ooit aan een blog zou beginnen, maar nood breekt wet. Omdat ik enerzijds geen zin heb om elke avond vijf keer hetzelfde verhaal te doen en ik anderzijds wel de behoefte heb om af en toe mijn gal te spuwen en ik enerzijds toch wel graag eens wat formeler taalgebruik pleeg te hanteren en anderzijds bijvoorbeeld een leuk woordje is, heb ik besloten mijzelf in te wijden in de wereld van de bloggers! Aan iedereen die deze blog leest: proficiat! Aan iedereen die deze blog niet leest: óók proficiat!